die altijd gewoon werkt en altijd wordt bijgehouden?
Ga dan naar
InfOnline
&
Music International





Samen lopen we rustig de markt op, nadat we eerst met de verkeerde trein op Duivendrecht aankomen om dan door te reizen naar het juiste station en het juiste deel van Amsterdam. Vriendin en ik. We kletsen wat, genieten samen, de lucht breekt open, de zon komt tevoorschijn. Dat is nog eens even mooi mee genomen. De lente hangt in de lucht, al enige tijd. Het zonnetje is meteen warm en dan wil je nog weleens alvast gaan kijken naar luchtige kleding. Topjes, shirts, whatever, het hangt er en duur is het niet.
We struinen samen een rek af, we vinden verschillende tops en shirts, maar passen we het ook? En dan zien wij de bordjes hangen, er mag niet gepast worden, noch geruild, 5 Euro… Maar zelfs 5 Euro is zonde als je iets koopt en je draagt het niet. Nee, dat laten we hangen, hoe leuk het er ook uitziet als we het uit het rek pakken. Wij weten beter en op rek kan leuk zijn, maar het aan hebben kan als een vlag op een modderschuit zijn. De marktkoopman is ook nog eens kortaf. Voor ons een reden om af te taaien.
We lopen door en zien een kraam met vele verschillende sjalen, sier, warm, weet ik wat niet meer, met en zonder ornamenten. De zon kruipt hoger en ik pak mijn camera, natuurlijk pak ik mijn camera. Vriendin neust rond in de kraam en ik loop eromheen en zie al die kleuren en stofuitdrukkingen. Mooi kan dat zijn op foto, zomaar. Ik schiet een foto en ineens hoor ik, ‘Dat mag niet!’ Ik denk dat er iets anders gebeurd en hoor het slechts. Maar dan blijkt dat de man het tegen mij heeft. Een open kraam, een simpele foto, er mogen geen foto’s genomen worden? Vriendin heeft het al zitten, ondanks dat zij al wat gezien heeft, pakt ze mij bij de lurven en loopt zo de kraam uit en verder. ‘Ze willen niets verdienen vandaag!’ Is wat zegt. Nou ja, we lopen door, ik doe mijn camera weer in mijn tas, dan maar even niet.
De zon schijnt heerlijk en wij genieten met volle teugen, we komen van alles tegen, aanbod, met toch wel hoge prijzen, per drie, ‘Mag dit ook los dat ik zelf drie stuks samenstel?’ ‘Nee dat mag niet!’ Is het antwoord. ‘Duidelijk’. En weer lopen we door. ‘Ze willen echt niet!’
Bij een volgende kraam is er weer wat kleding waar de prijs onzichtbaar is. We willen het weten, de man staat tussen de rekken, een andere vrouw erbij. Vriendin vraagt hoeveel het moet kosten, maar geen sjoege! De man is geld aan het tellen al enige tijd en ziet of hoort ons niet. Noch komt er iemand anders op ons aflopen. ‘Laat ook maar, ze willen echt niet vandaag!’
We zijn het met elkaar eens, ze willen gewoon niet echt verdienen vandaag. Het is duidelijk tijd voor een kop koffie en een versterking. En zo komen we terecht in de kroeg waar wij al eerder samen gezeten hebben. De zon verdwijnt en de regen neemt de overhand. We kletsen, kijken, drinken koffie, eten een tosti, overheerlijke tosti en we voelen ons meer dan welkom! Dit is hoe het hoort te zijn. Ook al zit je er de rest van de dag zonder nog iets te bestellen, het maakt ze niet uit, gezelligheid staat voorop.
En mijn gedachten gaan naar een sprookje, die hierop begin te lijken:
“Toen ze bij de oven kwam, riep het brood weer:
"Haal me eruit, haal me eruit, anders verbrand ik, ik ben al lang gaar."
Maar het luie meisje antwoordde: "Denk je dat ik zin heb mijn handen vuil te maken," en ze ging weg. Weldra kwam ze bij de appelboom, die riep:
"Schud me toch, schud me toch, wij appels zijn allemaal al rijp!"
Maar zij antwoordde:"Dat denk je maar, er zou best een appel op mijn hoofd kunnen vallen!" en daarmee ging ze verder.”
Bron: Vrouw Holle
En wij namen ergens nog een tweede kop koffie, blijven nog wat langer hangen om dan toch maar weer eens de onwillige markt op te gaan.

~wordt vervolgd~
De lente zit in de lucht, de zon komt weer heerlijk de kamer in. Er staat een bos tulpen op tafel die ik kreeg van mijn tiener. Zo lief, en dat wilde ik natuurlijk even op de foto zetten. Beetje spelen met de camera en de bloemen. Ineens wil er iets de volle aandacht. Natuurlijk wil het de volle aandacht. Het bracht een wonderlijke reportage tot stand die aandacht ;-)







Juist, mijn lentekat, hoe bedoel je ik wil alle aandacht? :-))
De schoenenboerderij maakt meer los dan ik mij bedacht heb. Ik heb geen idee wat er daar te vinden is, ik stel mij zo voor, dat het een ondernemer is die gewoon schoenen verkoopt, maar dan een oude stal oid heeft omgetoverd tot een schoenen(winkel)boerderij dus.
Het ligt slechts op mijn weg, dit is waar ik ongeveer uitstap en langs loop om naar elders te gaan en een totaal andere deur in te stappen.
Dan wordt er nu al veel gevraagd naar mijn nieuwe laarsjes, want ja, het zijn laarsjes, deze hebben mijn hielen wat opgegeten, kortom ik loop alweer met een enorme blaar op mijn hiel die stuk is, dit doet vrij zeer. maar de blaarpleister helpt heus wel, en ik trek ze nog steeds aan, waar ik echt moet. Later deze week even contact opnemen met mijn schoenmaker, dat mag en kan namelijk, dan even vragen wat te doen, verder zitten ze heerlijk en lopen zeer goed!

Ook dit is een uitzicht wat ik zie als ik naar mijn plaats van bestemming ga. Voor de kerk sla ik al ergens af overigens, zoiets als voor het zingen de kerk uit ;-)
Hij haalt haar op, danst passioneel met haar. De strijd tussen man en vrouw, Liefde, het is daar. Samen zullen ze verdwijnen in het Koninklijk bed, zij ligt onder, dan weer boven, haar nagels trekken over zijn rug. Hij schreeuwt om dan haar hals te pakken, een kus, de strijd tussen man en vrouw is begonnen. Ze berijd hem, in al haar glorie, tot hij niet anders kan dan...
(kijk zelf maar, na een minuut of 3 wordt het spannend ;-))
Ik zit even op de bank ;-)
The Tudors, elke zondag van 20.00 uur tot 22.00 uur ongeveer op RTL8
Laatste reacties